Dünyanın en eski ve en köklü monarşilerinden biri olan Japonya Krizantem Tahtı, dışarıdan bakıldığında ihtişamın, zarafetin ve sarsılmaz geleneklerin simgesidir. Ancak bu görkemli yapının tam kalbinde, tüm dünyanın “Dünyanın en yalnız prensesi” olarak adlandırdığı genç bir kadın yaşıyor: Prenses Aiko. İmparator Naruhito ve İmparatoriçe Masako’nun tek çocuğu olan Aiko’nun hayat hikayesi, modern dünyanın orta yerinde katı geleneklerin ve ağır kuralların gölgesinde kalmış bir insanın hüzünlü portresini çiziyor.
DOĞUMUYLA BAŞLAYAN ÇELİŞKİ
Prenses Aiko’nun hikayesindeki en büyük ironi, koskoca bir imparatorun tek evladı olarak dünyaya gelmesine rağmen, kendi geleceği üzerinde hiçbir söz hakkının bulunmamasıdır. Japonya İmparatorluğu, 1947 yılında yürürlüğe giren ve köklerini geçmişten alan muhafazakar bir veraset yasasıyla yönetiliyor. Bu yasaya göre tahta yalnızca erkek varisler oturabiliyor.
Aiko, halkın %80’i gibi ezici bir çoğunluk tarafından sevilmesine ve geleceğin imparatoriçesi olarak görülmek istenmesine rağmen, kadın olduğu için taht sıralamasına dahi alınmadı. Muhafazakar siyasetçilerin yasayı değiştirmeye yanaşmaması nedeniyle tahtın gelecekteki varisleri amcası ve ardından onun oğlu olan kuzeni Hisahito oldu. Kendi ülkesinde bu kadar çok sevilip, kendi ailesinin geleceğinde bu kadar dışlanmış olmak, Aiko’nun yalnızlığının ilk ve en büyük temel taşı oldu.
ACIMASIZ TERCİH: YA AŞK YA SARAY
Prenses Aiko’yu asıl çaresizliğe ve derin bir yalnızlığa sürükleyen durum ise hayatını kiminle paylaşacağı sorusunda saklı. Saray kuralları, prensesin yalnızca kendi dengi olan bir “soylu” ile evlenmesine izin veriyor. Fakat İkinci Dünya Savaşı’nın ardından Japonya’da imparatorluk ailesi dışındaki tüm asalet unvanları kaldırıldığı için, günümüzde ülkede Aiko’nun evlenebileceği hiçbir soylu erkek bulunmuyor.
Bu durum, genç prensesin önüne adeta psikolojik bir duvar örüyor ve onu iki acımasız seçenekle baş başa bırakıyor: Aiko ya kuzeni Mako’nun yaptığı gibi aşkı seçecek, sıradan bir vatandaşla evlenip tüm unvanlarını, haklarını ve ailesini geride bırakarak saraydan sürgün edilecek; ya da unvanını korumak adına ömrünün sonuna kadar hiç evlenmeden, o devasa saray odalarında yapayalnız bir hayat sürecek.
ÇOCUKLUK KABUSU
Aiko’nun dünyadan izole edilmişliği sadece büyüdüğünde karşısına çıkan yasalardan ibaret değil; bu yalnızlık onun çocukluk travmalarına kadar uzanıyor. Henüz 8 yaşındayken gittiği okulda diğer erkek çocuklarının fiziksel ve psikolojik şiddetine, yani ağır bir akran zorbalığına maruz kaldı. Yaşadığı derin anksiyete nedeniyle okulu reddeden küçük prenses, uzun süre boyunca sınıfa ancak annesi İmparatoriçe Masako’nun elini tutarak ve sadece birkaç saatliğine adım atabildi. Akranlarıyla bağ kurması gereken en hassas yaşlarda, saray duvarlarının arkasında neredeyse hiç arkadaşı olmadan, korumalar ve katı protokoller arasında büyümek zorunda kaldı.
KENDİ YOLUNU ÇİZİP İŞ BULDU
Ancak Prenses Aiko, tüm bu baskılara, travmalara ve önüne konulan engellere rağmen kaderine küsmeyi reddediyor. Gakushuin Üniversitesi’nde Japon Dili ve Edebiyatı bölümünü başarıyla tamamlayan prenses, sarayın konforlu ama boğucu yalnızlığına sığınmak yerine hayatın tam içine karışmayı seçti.
Bugün Aiko, Japon Kızılhaç Derneği bünyesinde tam zamanlı ve sıradan bir çalışan olarak görev yapıyor. İnsani yardım çalışmalarında aktif rol alarak, acı çeken insanlara yardım eli uzatıyor ve o çok özlediği “sosyal bağı” halkıyla kuruyor. Japon halkı tarafından adeta bir pop yıldızı gibi sevilen, gittiği her yerde samimiyetiyle kalpleri fetheden Aiko, kuralların getirdiği o soğuk yalnızlığı, hayatın içinde var olarak ve çalışarak aşmaya kararlı görünüyor.
